Comparisons of VET Systems and Collective Agreements for the Labour Rights in the Construction Industry, The Netherlands and Turkey

Özet

‘Çalışma’ eylemi bireyin insani bir çabasıdır ve bir meta olmak yerine; saygıyı hak eden bir eylemdir. Üretim küresel bir faaliyettir ve normları bulunmalıdır. ILO gibi uluslararası kurumlar çalışma için normlar oluşturmuş; işçi ve işverenler arasında denge kurmayı amaçlamıştır. Toplu sözleşmeler, çalışmayı düzenleyen platformlardır. Çeşitli ülkelerde farklı uygulamalar bulunsa da, AB ülkelerinde sistem; işçi-işveren sendikaları ve sosyal gruplardan oluşan üçlü bir oluşum üzerinden tanımlanabilir. AB’nin rolü, ILO ve AB tarafından oluşturulmuş düzenlemeleri her ülkenin sosyal, politik ve sanayi ilişkileri bağlamında şekillendirmektir. İnşaat sektöründe Meslek Eğitim ve Yetiştirme Sistemleri toplu sözleşmelerin öne çıkan konularındandır. Mavi yakalıların meslek eğitimi, üretim ve istihdam politikaları, sosyoloji ve ekonomi doğrultusunda değişmektedir. Sektörde meslek eğitimi, üretim yapısı ve çeşitli aktörlerin ilişkileri toplu sözleşmelerle düzenlenebilmektedir. Yapım işinin taşınmayı gerektirmesi barınma gibi ihtiyaçları beraberinde getirmekte; teslim tarihine odaklı geçici çalışma, hava koşulları ve her yapının karakterine bağlı üretim şartları hukuki düzenlemeler gerektirmektedir. Toplu sözleşmeler iş hakları ve mesleki eğitim açısından; üretim koşullarında sağlık ve güvenliğin sağlanabilmesi için önemlidir. Ayrıca kaliteli üretimin sağlanması bakımından da dikkat çeker. Bu çalışma, AB çerçevesinde ekonomik önemi olan inşaat sektörünü toplu sözleşmeler ve meslek eğitimi bakımından Türkiye-Hollanda örneklerini karşılaştıracaktır.