Bilgi ve İletişim Teknolojilerindeki Dönüşümün Zaman-Mekânda Sınır Algısına Yansımaları

Bilgi ve İletişim Teknolojilerindeki Dönüşümün Zaman-Mekanda

Özet

Kuşkusuz çok daha önceleri var olan oluşumların beslediği Birinci Endüstri Devrimi ile başlayan etkileşimli toplumsal süreçler yaşayış ve üretim biçimlerini, bireysel ve toplumsal ilişkileri farklılaştırmış, bu farklılaşma ile canlı/cansız her türden nesne birbiriyle etkileşimli hale gelmiştir. Bu etkileşimli ortamın oluşmasında, bilimsel bilginin çoğalması, birçok durumla baş edebilmek üzere disiplinlerin sınırlarını gevşeterek işbirliğine yönelmesi ve elbet teknolojik olanakların gelişmesi önemli rol oynamıştır.

Dördüncü Endüstri Devrimi olarak da adlandırılan içinde bulunduğumuz bilgi ve teknoloji çağında ise disiplinlerarası etkileşimler üst düzeye taşınmış, bilgi ve uzmanlık alanlarının katı ve değişmez sınırları belirsizleşerek iç içe geçmiştir. Dördüncü Endüstri Devrimi’nin tanımlayıcılarının başında, bilgi ve iletişim teknolojilerinin tüm sistemlere dâhil olması, her alanda fiziksel olanla sanal olanın bir arada var olması gelmektedir. Mimarlık disiplini de çok yönlü doğası gereği toplumsal değişimlerden ve disiplinlerarası kurgulardan direkt olarak etkilenmekte, bu etki kuşkusuz mekânın üretimine ve mekânsal deneyime yansımaktadır. Mekânın fiziksel anlamını dönüştüren, çoğaltan bilişim teknolojileri, geçirdikleri toplumsal süreçlerle birlikte mekâna ait var olan bilgiyi dönüştürmüş, beraberinde metnin ana omurgasını oluşturan “sınır” kavramını hem kavramsal hem de fiziksel anlamda tartışmaya açmıştır.

Bu çalışmanın öncelikli amacı, sınır ve etkileşim kavramlarına zamansal olarak geriye çekilerek, farklı disiplinlerden beslenen bir çerçeveden çok yönlü bakabilmektir. Bu hedefle, temel olarak sınır ve etkileşim kavramları bilgi ve iletişim teknolojilerinin (ICT / Information and Comunication Technologies) fiziksel mekân ve zamanın sınırlarını dönüştürebilme durumları üzerinden tartışılacaktır.